Λίγα λόγια για την θεατρική παράσταση «Ridi Pagliaccio»
Σε δραματουργική σύνθεση και σκηνοθεσία Περικλή Καρακωνσταντόγλου.
Παίζουν: Έμμη Χάλαρη, Κωνσταντίνα Τσακνάκη
Σκηνικά - κοστούμια: Δήμητρα Χαλκιοπούλου
Εκτέλεση ήχου και φωτισμού: Κυριάκος Σαββόγλου
Θέατρο: λάμψη, φώτα, μουσική, χειροκρότημα, δόξα. Τι γίνεται όμως όταν τα φώτα σβήνουν; Όταν η μουσική χαμηλώνει και όλα βυθίζονται στη σιωπή. Ο κόσμος χάνεται, το χειροκρότημα κοπάζει κι η δόξα, τόσο πρόσκαιρη, τόσο βιαστική... Μοναξιά, απέραντη μοναξιά. Μία γυναίκα, μια ηθοποιός μόνη, εγκλωβισμένη σ' έναν κόσμο δικό της γεμάτο ακυρωμένα θέλω, ξεθωριασμένα όνειρα και καταχρήσεις, ανακαλεί και αφηγείται μνήμες από ένα λαμπερό παρελθόν, ενσαρκώνοντας ρόλους μίας ολόκληρης καριέρας. Πόσο κοντά είναι η αλήθεια με την ψευδαίσθηση; Εκεί που αρχίζει η ζωή τελειώνει το θέατρο ή μήπως το αντίστροφο;
Λίγα λόγια για την ταινία «TETRO»
ΗΠΑ - Αργεντινή 2010. Διάρκεια 127 λεπτά.
Ένα ποιητικό οικογενειακό δράμα, μία ιστορία γεμάτη μυστικά, ανταγωνισμούς, πάθη και προδοσίες Ο vεαρός Bennie (Alden Ehrenreich) το σκάει από τη στρατιωτική σχολή και πιάνει δουλειά σε ένα καράβι που κάνει στάση στο Buenos Aires. Εκεί βρίσκεται με τον αδερφό του, Tetro (Vincent Gallo), που έχει να τον δει πάνω από δέκα χρόνια. Η επίσκεψη στο σπίτι του δεν είναι αυτή που περίμενε. Ο Tetro είναι μελαγχολικός και απόμακρος και δεν θέλει να έχει καμία σχέση με την οικογένεια του. Τελικά η κοπέλα του, η Miranda (Maribel Verdu) και ο Bennie τον πείθουν ώστε να μείνει μαζί τους όσο το πλοίο θα είναι αραγμένο στο λιμάνι. Ο Bennie θέλει κάποιες εξηγήσεις από τον αδερφό του και οι αποκαλύψεις αρχίζουν μία-μία να βγαίνουν στην επιφάνεια...
Δε χωράει αμφιβολία πως ο Κόπολα είναι σπουδαίος κινηματογραφιστής και ένας αποδομημένος υπαρξιστής. Αποστρέφεται τις mainstream ταινίες, πειραματίζεται, δοκιμάζει νέες τεχνικές και φόρμες αφήγησης. Πρωτοπόρος και στη χρήση της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, εδώ και χρόνια, με τόλμη υπερβαίνει τα αντισυμβατικά όρια του cult περιθωρίου και στέκεται εκτός του εμπορικού κυκλώματος με το μεγαλύτερο κόστος για έναν ιδιαίτερα ανοιχτόμυαλο καλλιτέχνη. Στο Tetro προσπάθησε να συμπυκνώσει το άπειρο σύμπαν, την άναρχη κοσμοθεωρία και τις ιδεολογικές απόψεις του με την προσωπική γραφή του, μια αυτοβιογραφική ιστορία, που έψαχνε να βρει το... απροσδόκητο τέλος της, σχεδόν ... αυτοσχεδιάζοντας! Είναι αξιοθαύμαστο πως σαν άλλος «Όρσον Γουέλς», προσπαθεί στα 70 του πια, να διευρύνει τους κινηματογραφικούς ορίζοντες, ψάχνοντας ενδοσκοπικά, με μπόλικη δόση ναρκισσισμού και εσωστρέφειας, μια Τέχνη που έχει εξαντληθεί πλήρως, εκβιάζοντας τη μετενσάρκωσή της, λες και είναι 30άρης! Είναι φανερό πως το «χάος» τον βρήκε με την θέλησή του.
Η υπόθεση του TETRO περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της οικογένειας, της τέχνης (μουσική, θέατρο) και του φαινομενικού θανάτου. Ο χρόνος είναι αδυσώπητος, δε σταματά παρά μόνο με το φυσικότατο θάνατο. Το σενάριο γεμάτο από προσωπικές αναμνήσεις του δημιουργού φέρνει στην καρδιά όλα τα συναισθήματα του ίδιου και τους προβληματισμούς του για την «συνέχεια» της ζωής, της τέχνης, της αιωνιότητας. Γιατί η ηθική είναι υποκειμενική, η αξία της διαχρονική και η ελπίδα δημιουργική για έναν κόσμο, χωρίς είδωλα και αυταπάτες...
Η αισθητική της ταινίας βρίσκεται σε πολύ ψηλά επίπεδα. Με λίγα λόγια συναντάμε τον πατριαρχικό κόσμο του Κόπολα, όπως τον γνωρίσαμε στο προηγούμενο έργο του. Το TETRO είναι η επιτομή του, συνολικά. Το κοντράστ χρωμάτων αισθημάτων και μουσικών φθόγγων είναι οπτικά, ακουστικά, διανοητικά ελκυστικό από κάθε άποψη ενώ η ατμόσφαιρα του Buenos Aires μαγεύει στο ρυθμό του tango και συγκινεί φωνητικά με την όπερα.
|